About      Works      Exhibitions      News      Journal      Index   

   
Group exhibition:
ID: E21.6


Title:

Unlearning


ODKSZTAŁCENIE / ДЭФАРМАЦЫЯ / UNLEARNING





Date:
October 7 — November 3, 2021

Place:
Domie, Poznan, Poland

Curators:
Aleksei Borisionok, Raman Tratsiuk, Vera Zalutskaya
Coordination:
Pavel Preobrazhensky, Sergey Shabohin

Artists:
Anna Baumgart, Patrycja Cichosz, Lia Dostlieva & Andrii Dostliev, Vika Grebennikova, Uladzimir Hramovich, Kafe-Morozhenoe media activist collective, Annette Krauss, Marina Naprushkina, Agnieszka Polska, Ala Savashevich, Sergey Shabohin, Olia Sosnovskaya, Masha Svyatogor, Raman Tratsiuk, Honza Zamojski
Works:
9 works from collages series
We are Stern Consumers of Cultural Revolutions: Patches (Social Marble)





Sergey Shabohin:
collages series
We are Stern Consumers
of Cultural Revolutions:
Patches (Social Marble),
2020


Explication:
The uprisings in Belarus, Black protests in Poland remind us that there are intuitions, affects, intimacy that exist outside the field of knowledge. To know is also to capture, designate, hierarchize, order. Radical non-knowledge, unlearning, eluding the imposed form oppose discipline, control and order. The process of weaning and diversion can be painful, but it can also be fierce joy, willfulness, and cheerful obstinacy. Sarah Ahmed speaks of willfulness as a feminist practice of killjoy – interrupting sexist conversation, avoiding a shared model of happiness, refusing to live the way we are forced to. Figures of radical non-knowledge – such as Dunno, Molla Nasredin, the ignorant teacher Joseph Jacotot, or the feminist killjoy, question the structure of a world that does not suit them – and come up with possibilities for its transformation. Likewise, the artists whose works are part of the exhibition invent new forms of (un)learning, refusal and resistance. They question temporality and ideas based on a linear understanding of time – the lessons of history, denial of the past, fetishism of the future, and offer other models of affectation, participation and living.

Organizers:
Rönne Stiftung (Berlin), The Research Platform of the Belаrusian Contemporary Art KALEKTAR.org (Minsk/Poznań), Supported by German Federal Foreign Office, Civil Society Cooperation
Partners:
Domie (social, artistic, architectural and economic experiment of collective care), Stowarzyszenie Komplet, Galeria Miejska Arsenał, Arsenal Gallery in Białystok

Link:



   
Solo exhibition / in duet:
ID: E21.12


Title:

Nikolay Karabinovych
and Sergey Shabohin:
All Against You




Date:
September 25 — October 5, 2021

Place:
Dzherelo pavilion, Kyiv, Ukraine

Curator:
Raw Burrow curatorial group (Nikita Kadan, Alina Kleytman, Dana Kosmina)

Artists:
Nikolay Karabinovych, Sergey Shabohin 
Work:
Video Mandrake Gardens







Explication [in Ukrainian]:
25 вересня о 18.00 виставковий павільйон Джерело запрошує на відкриття виставки Насилля: Все проти вас.

Розклад:
18:00 - Dj -сет Артема Яроша
19:00 - Владислав Плісецький. Діти Катарсису: Соболезнуй амебам котрі по хрестам лазять або Всем пацанам привет-всем долбоебам пока.
20:00 - Виступ саунд-продюсерки Мар’яни Клочко.
21:00 - Dj Albert Heijn. Святковий Dj-сет з нагоди дня народження художника Ніколая Карабіновича.

Пізньокапіталістичне середовище формує громадянина через складні, багатошарові та взаємообумовлені системні насильницькі практики. Середовище пострадянське робить ці практики простішими та відвертішими. Низова відповідь на владне насильство стає вимушено насильницькою – особливо за умови участі крайньо-правих, що затвердили себе у ролі радикально-пасіонарної складової протестних сил. Водночас, владні оптики перетворюють мирний протест у м’яких “ліберальних” формах на сліпу пляму політичного мовлення, на пасивний ресурс невдоволення, що лише очікує на радикалізацію у насильницькому напрямку.

Роботи Сергія Шабохіна та Ніколая Карабіновича демонструють складні стосунки між владним насильством, низовим насильством-у-відповідь, ненасильницьким протестом та формами владного тиску, що мають позірно мирну форму, а також риторикою ситуативного виправдання тих дій, що знаходяться за межами того, що зветься “суспільним діалогом”.

Робота Сергія Шабохіна «Сади Мандрагори» (2021) побудована на архіві про парк Газенгайде у Берліні та парк Дружби народів й Київський сквер у Мінську. Нелегальні вечірки у Газенгайде під час локдауну, зокрема зібрання квір-спільноти у його північній частині, були, за визначенням художника, “м’яко розігнані” поліцією. Газенгайде – популярне місце для гей-круизингу (пошуку партнерів у публічних місцях) та оргій – у час закриття секс-клубів та дарк-румів став одним з небагатьох вільних просторів для сексуальної реалізації негетеронормативних людей. З іншого боку, дії поліції не містили випадків побиття чи затримання, не були гомофобно обумовлені, знаходилися у межах заходів підтримання карантинної безпеки та супроводжувалися нагадуваннями, що “звірам та птахам у парку теж потрібно спати”. В той самий час у парку Дружби народів та Київському сквері у Мінську проходила передвиборча кампанія, елементом якої був постійний тиск на опозицію та обмеження її можливостей для агітації. Обидва парки, таким чином опинилися в центрі уваги художника. На двох екранах йде паралельна демонстрація двох здавалося б таких різних контекстів: нелегальні рейви і офіційні пікети; м'яка реакція берлінської поліції і агресія мінських силових структур; сексуальність круїзингу і енергія протесту; білі стрічки з вузлом на деревах як символ ЛГБТК+ спільноти і білі стрічки на руках як символ протестного руху в Мінську; міф про Мандрагору, що зростала там, де на землю впало чоловіче сім'я, і стереотипи про Білорусь із їхньою семіотикою картоплі. Подвійне відео таким чином, за словами автора, “не настільки порівнює контексти, скільки демонструє невтомну спрагу до життя і боротьбу за свободу на тлі міських паркових ландшафтів”.

Робота Ніколая Карабіновича контрастує з вітально-протестним спрямуванням твору Шабохіна. “Щось сталося цієї весни” – свідчення промовистої інтенсивності мовчання про катастрофу. Озброєні зіткнення проросійських та проукраїнських сил в Одесі 2 травня 2014 року, що закінчилися масовими жертвами у центрі міста та Будинку профсоюзів, утворили відкриту проблему опису та пам’яті про ці події у новітній українській історії, а також призвели, з одного боку, до використання образу жертв у російській пропаганді, а з іншого – до формування специфічної місцевої культури не-згадування, своєрідного “монументу мовчання” на місці пожежі.

Перформенс художника Владислава Плісецького Діти Катарсису: Соболезнуй амебам котрі по хрестам лазять або "Всем пацанам привет-всем долбоебам пока.

“Ми відчуваємо себе частиною Великої Європейської родини — тієї старої Європи, що наразі спить, але обов’язково прокинеться. І ми її пробудження будемо прискорювати усіма силами.” Так описує себе себе ультраправе угруповання "Катарсис", представники якого писали погрози знайомим Влада в соцмережах. Ця ситуація лягла в основу перформенсу, де художник розмірковує над стосунками моралі та насильства. “Ок.Називай мене як хочеш мене це не бентежить". Приймаючи їх коментарі я нібито вибиваю "меч" з їхніх рук і відкидаю їх в ту саму "Велику Європу" , до якої вони йдуть, крокуючи назад, і намагаються тягнути нас, вчиняючи ґвалт на вулицях міста. Вони жертвують собою, погрожуючи насильницькими діями, намагаються "відкрити" очі людям які, на їх думку “відійшли від моралі”, забуваючи при цьому про себе і про те, що моралі в насиллі нема. Тому я зачитаю їх коментарі та їх імена.” - Владислав Плісецький.

Ніколай Карабінович (нар. 1988, Одеса, Україна) живе і працює між Гентом (Бельгія) і Києвом. Художник працює в різних медіа, включаючи відео, звук, текст і перформанс. У 2020 і 2018 роках він був удостоєний спеціальної премії PinchukArtCentre. У 2017 році Карабінович був асистентом куратора 5-ої Одеської бієнале. З 2019 року він навчається у Вищому інституті витончених мистецтв (HISK) в Генті. Роботи були представлені у M HKA – Antwerp (BE), PinchukArtCentre - Kyiv (UA), Sonsbeek Quadrennial (NL), Netwerk Aalst (BE), Museum of Modern Art, Odessa (UA)

Сергій Шабохін ( нар. 1984, Новополоцк, БССР) - художник, куратор, засновник та головний редактор порталу Art Aktivist, засновник та головний редактор KALEKTAR. Художник дебютував у 2009, коли став переможцем виставкового проекту “Білоруський павільйон 53 Венеційської бієнале”. Сергія Шабохіна цікавлять теми мистецтва в публічному просторі, критика системи культури та історії мистецтва, категорії страху та соціального тіла в білоруському суспільстві. Живе та працює в Познаню.

Артем Ярош - спів-куратор проекту Біоритм, діджей. “Я хочу передати холодний, індустріальний настрій використовуючи різні жанрові забарвлення від ембіенту та електроклешу до важкої та експериментальної музики.”

Музика Мар’яни Клочко це тендітні, душевні вокалізації на стику електронної меланхолії, бурхливого ритму та синтезованого відчуження - похмурий романс самотності, інтерпретований через темну рейв - естетику та експериментальну поп-музику.

Dj Albert Heijn народився у квітні 1961 року в місті Леуварден. З 1986 року він намагався організовувати вечірки та грати як ді -джей в країнах Бенілюксу. У той час він не був успішним діджеєм, у 1994 році він все ще грав нью біт. У 2002 році він намагався організовувати трайбал хаус вечірки. Але завжди з запізненням. Зараз його останній час зловити хвилю.

Link:



   
Group exhibition:
ID: E21.10


Title:

Identity inscriptions


Membership. Difference. Gesture


 
Warsaw Gallery Weekend 2021





Date:
Semptember 30 — November 30, 2021

Place:
Biuro Wystaw, within the framework of Warsaw Gallery Weekend 2021, Warsaw, Poland

Curators:
Sarmen Beglarian and Andrzej Wajs
Initiator:
Initiator of the project in the frame of the Tarbut ProgramAlex Kartsel

Artists:
Lia Dostilieva, Andrii Dostiliev, Krzysztof Gil, Zuzanna Hertzberg, Małgorzata Mirga-Tas, Natalia Romik, Ala Savashevich, Sergey Shabohin, Aleksander Sovtysik





Sergey Shabohin:
Practices of Subordination:
Flagstaff, 2012


Explication:
The exhibition presents the works of artists representing four domains of broadly  understood identity (national, ethnic, cultural) – Belarusian, Romani, Jewish and Ukrainian.  We understand it as a field of affiliation, stitched and limited by a personal creative gesture,  individual and unique statement of one's own experience, freedom, choice and strategy. 

Identity is a deposit and a commitment. It is not an article of the contract concluded by the  artist with the heritage of their ancestors, but its clause. Our cognitive and emotional  competence determines how much we are able to recognize this identity and sympathize  with it without losing sight of its diversity and internal complications.


Organizers:
Biuro WystawWarsaw Gallery Weekend 2021
Partner:
The Tarbut Fellowship




   
Public art festival:
ID: E21.9


Title:

XIII public art festival
Otwarte Miasto /
Open City.

War Art




Date:
Semptember 17 — October 15, 2021

Place:
Public art festival Open City, Lublin, Poland

Curator:
Andrei Dureika

Artist/s:
Mikhail GulinHutkasmachnaa StudioSergei KiryuschenkoMarina NaprushkinaSergey ShabohinAntanina SlabodchykavaMaxim TyminkoYana ShostakAgata Zwierzyńska & Wiktoria Bryczkowska
Work:
Public art installation Social Marble: Cover, 2021 





Sergey Shabohin:
public art installation Social Marble: Cover,
2021

Photo: Andrei Dureika





Explication [in Polish]:

Idea


Dlaczego ART kojarzy się nieuchronnie z WAR? Dlaczego, gdy wojna wkracza na ulice miast pojawia się na ulicach też sztuka.– pyta Andrei Dureika, kurator tegorocznej edycji XIII Festiwalu Sztuki w Przestrzeni Publicznej Otwarte Miasto/Open City, organizowanego przez Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża”. Wernisaż festiwalu, który w tym roku dedykowany jest sztuce białoruskiej, odbędzie się 17 września 2021 r. Prace ulokowane w centrum Lublina oglądać można będzie do 15 października 2021 r.

Festiwal Sztuki w Przestrzeni Publicznej Otwarte Miasto/Open City jest najstarszym cyklicznie odbywającym się festiwalem sztuki w przestrzeni miejskiej w Polsce. Już od trzynastu lat wpisuje sztukę w doświadczenie Lublina, w jego wieloznacznie i bogato zapisane zabytkowe centrum, ale też w pamięć i zbiorową wyobraźnię mieszkańców. Gąszcz miejskich znaczeń artyści uzupełniają nowymi, nanoszą oryginalne sygnatury, zostawiaja zapisy naszych współczesnych rozterek i trosk, odsłaniają i przywołują zapomniane lub skazywane na zapomnienie znaczenia.

Podstawową intencja towarzyszącą Festiwalowi Otwarte Miasto/Open City jest próba przesunięcia sztuki z przestrzeni galerii w przestrzeń życia codziennego: na ulice i place, ściany kamienic i w witryny, do sklepów i bram, na bazary i dworce – wszędzie tam, gdzie płyną strumienie miejskiego życia, gdzie w tyglu codziennej krzątaniny wytapiają się nowe znaczenia, a stare modyfikują swój sens. Instalując swoje prace w przestrzeni publicznej artyści wprowadzają „obce ciała”, zakłócają miejską rutynę, wytrącają z równowagi, uruchomiają siły refleksji, prowokują do rozmowy i sporu, a w efekcie przyczyniają się do symbolicznej zmiany. Poszukując nowego alfabetu zdolnego oddać sprawiedliwość znikającej właśnie postaci świata i rozpoznać tę, która się dopiero ujawnia, wchodzą w rozmaite interakcje z miastem i jego mieszkańcami.

Najnowsza edycja Festiwalu Otwarte Miasto/Open City została przygotowana przez Andreia Dureikę, białoruskiego artystę i kuratora mieszkającego w Düsseldorfie. Wystawa wprost odnosi się do sytuacji na Białorusi – do splotu sztuki, burzliwych zdarzeń polityki i życia społecznego. W tekście programowym kurator pyta o wartość otwartości, o polifonię i polilingwistykę współczesnego polis – o miejski wielogłos, zgiełk i różnorodność. Pyta również: – Dlaczego sztuka awangardowa nieustannie używa terminologii wojskowej? Co skłania artystów do opuszczania azylu pracowni i zdobywania, a także fortyfikowania przyczółków w miastach? Nie można – uważa kurator – oddawać miast bez walki, jeśli nie chcemy wyprzeć się historii i zapomnieć o odciśniętych w tkance miast ran i blizn po dawnych spazmach i wojnach. Wielka historia splata się z ludzkim historiami, ale też histeriami. W przypadku Lublina baśniowy zamek dotknięty został traumą katowni. Lublin – przypomina kurator – przeżył Majdanek, doświadczył akcji Reinhardt, ale potrafił też zrozumieć kijowski Majdan, a wcześniej zbuntować się w lipcu 1980 r. W dodatku Lublin jest miastem szczególnym dla Białorusi. To tutaj w mękach i parkosyzmach zawiązywała się Unia Lubelska, jedna z najbardziej śmiałych prób pojednania Europy z Rzymu z Europą z Konstantynopola, Zachodu ze Wschodem. Ruska – Białoruska – wyobraźnia świata na trwałe zapisała się w tkance architektonicznej i pamięci miasta. Ale też Lublin wrył się na zawsze w doświadczenie historyczne Białorusinów. Lublin leży w centrum kolonialnych praktyk Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a także współczesnych postkolonialnych narracji. Miasto leży na granicy – na najtrwalszej granicy kulturowej w Europie. Jest najbardziej na wschód wysuniętą częścią Zachodu. Andrei Dureika pyta: „Strzec granicy? Pilnować granicy zachodniego wschodu patrząc w czarną dziurę Białej Rusi? Dać odpór „ostatniej dyktaturze” i otworzyć drzwi dla „pokojowego marszu”? Zobaczyć w nim kobiecą twarz protestu? Przeczytać „Wojna nie ma nic z kobiety”? Usłyszeć w domu, na matczynym materialnym terytorium, wulgarne: „To jest wojna”? Aby zwyciężyć, przestudiować „Sztukę wojny”? Otworzyć miasto? Dać miejsce dla wojny sztuki?” I odpowiada: „–Tak. Niech to będzie interwencja, okupacja, bitwa, wojna sztuki: interpretacja historii, interakcja architektury, materia słowa, ironia znaku, społeczna plastyka, archiwum współczesności, naukowa fantazja, techniczna kreatywność, kosmiczna wizja, czysta forma, kolor.” W zamyśle kuratora wystawa w przestrzeni miejskiej Lublina, tak intensywnie naznaczonej skrytą i jawną obecnością wątków bliskich także wyobraźni historycznej Białorusinów, z jednej strony zaprezentuje unikalne doświadczenie społeczne współczesnej sztuki białoruskiej, z drugiej odsłoni utajone różnorodne przestrzenie czysto estetycznego buntu.

Kolejne edycje Festiwalu Otwarte Miasto dotykały najważniejszych spraw naszej współczesności. W roku ukraińskiego Majdanu na ulicach Lublina w ramach festiwalu zaprezentowaliśmy największą prezentację sztuki ukraińskiej w Polsce, demonstrację jej wolnościowych i artystycznych aspiracji. Ostatnia prezentacja sztuki współczesnej na ulicach Lublina dedykowana była sile bezbronnych, buntowniczemu gestowi tureckiego performera Erdema Günduza przeciwko autorytarnemu reżimowi. Poprzednie edycje naszego festiwalu pytały o miejsce naszego miasta w Europie, odwoływały się do „wzajemności” i „gościnności”, odsłaniały obecność wykluczanych lub przemilczanych. Tegoroczna edycja kontynuować będzie zarówno wątek estetyki (estetyk) politycznego buntu, jak też będzie kolejną próbą oswajania się z innością i wysiłkiem zgłębiania znaczenia daru dla splątywania więzi społecznych i budowy ludzkiej wspólnoty. Towarzyszyć jej będzie mocne przeświadczenie, że oswajanie inności jest nieuchronnie drogą do głębokiego samopoznania.

Andrei Dureika zaprosił do udziału w tegorocznej edycji festiwalu artystów różnych pokoleń, specjalizujących się w różnych mediach, o różnorodnych doświadczeniach twórczych.

Mikhail Gulin mieszkający w Mińsku autor głośnych prace: „Ja nie…” oraz „Osobisty monument”, zaprezentuje pracę nawiązującą do biblijnego Jonasza. Dla grupy artystycznej Hutkasmachnaa Studio przedsięwzięcia artystyczne w mieście, sztuka ulicy są sposobem polemiki wizualnej łączącej wszystkie dyscypliny i stanowi najważniejszy sens projektów artystycznych. W Lublinie grupa z Mińska zaproponuje pracę nawiązująca od estetyki retro awangardy, łącząc teatralność i technikę, wprost nawiązując do „Metropolis” Fritza Langa. Mieszkający w Mińsku artysta starszej generacji Sergei Kiryuschenko stworzy obiekt malarski nawiązujący do przemyśleń teoretycznych Rosalindy E. Krauss. Będzie to rodzaj malarskiej refleksji nad strukturami wizualnymi współczesności. Marina Naprushkina artystka mieszkająca i pracująca w Berlinie, specjalizująca się w zaangażowanej politycznie sztuce społecznej, zaprezentuje wiersz-rzeźbę reinterpretującą ideę amerykańskiej artystki Zoe Leonard „I want a president” z 1992 r. Sergey Shabohin białoruski artysta mieszkający w Poznaniu, którego interesują reinterpretacje przestrzeni publicznej, zaproponuje pracę in situ, która odniesie się do ważnego dla naszych narodów obelisku, a jednocześnie do autorytarnych praktyk reinterpretacji zapisanych w tkance architektonicznej historii. Autorka wizualnych motywów, towarzyszących protestom na Białorusi Antanina Slabodchykava z Mińska zaproponuje pracę, która odniesie się do trudności rozmowy, do gnicia społecznych więzi w oczekiwaniu na społeczny dialog. Jeden z najwybitniejszych współczesnych polskich artystów Leon Tarasewicz podkreśla swoje białoruskie pochodzenie i bierze aktywny udział w życiu Białorusinów w Polsce. W Lublinie zaproponuje pracę malarską reinterpretującą przestrzeń publiczną historycznego centrum miasta. Mieszkający w Amsterdamie Maxim Tyminko jest artystą specjalizującym się w wideoarcie i sztuce nowych mediów. Zaproponuje wielokanałową instalację wideo, opartą na opracowanym przez angielskiego matematyka Johna Hortona modelu matematycznym, który zdaniem artysty dobrze opisuje spontaniczną samoorganizację społeczną. Lubelskie artystki, matka i córka, czyli Agata Zwierzyńska i Wiktoria Bryczkowska odwołają się do białoruskiego folkloru i nawiążą do ludowych magicznych praktyk. Zbudują lalkę-motankę w intencji wolnej Białorusi.

Niektórzy artyści, zaproszeni do udziału w tegorocznej edycji, uczestniczyli już w lubelskim festiwalu. Dla Leona Tarasewicza będzie to trzecia praca zrealizowana w ramach Otwartego Miasta – po podłodze, którą w hołdzie mistrzowi Andrzejowi ułożył w Kaplicy Św. Trójcy w 2013 r. i kolumnie, która przez długi czas znaczyła początek deptaka z 2014 r. Marina Napruszkina razem z Pawłem Althamerem i grupą wolontariuszy z Białorusi i Polski zbudowała w 2013 r. prowizoryczny skwer nieopodal Kościoła Ewangelickiego. Także kurator tegorocznej edycji Andrei Dureika uczestniczył wcześniej w festiwalu. W 2011 r. prezentował swoją pracę Union Colour na fasadzie niewyremontowanego wtedy jeszcze Centrum Kultury.

Kurator



Otwarte jest wartościowe, czy wartościowa jest otwartość? Czy w bezkresie otwartości docieramy do kresu słowa? Swobodnie? Igrając? Poetycko lub politycznie? W polifonii polis, na polu polilignwistyki? Zmieści nas miejsce? Wchodzimy? Idziemy naprzód? Jaki mamy czas? Modernizm? Sztuka w awangardzie? Jak uzbrojona? Dlaczego kieruje się wojskową terminologią? Gdzie leżą terytoria jej walki?

alarm bojowy
armia
arsenał
automat
awangarda
bomba
bój
cel
cel powietrzny
dywersja
front
hasło
przygotowanie artyleryjskie
trofeum

– Wartownik!

Co skłania artystę do porzucenia raju pracowni i zdobywania przestrzeni – przestrzeni otwartego miasta? Przestrzeni, a nawet czasu? Cena oczekiwań? warto.pl, warte.de? Miasto poddaje się bez walki? Miasto, które nie chce zamazywać śladów swojej historii? Historia, historie. Histerie opo/wieści. Cudowny niebiański zamek przemieniony w więzienie? Repozytorium sprzeczności? Jedność zjednoczenia? I jeszcze ta Unia? Unijna RP, Unia EU? Miasto na wschodnim skraju Zachodu? Czy przeżyło Majdanek, czy przyjęło Majdan? Czy otwartą Koronę zamknie korona… wirus? Niewidzialny wróg? Najnowsza plastyka biorzeczywistości? Pustka opustoszenia?

– Gdzie jest wartownik?

Strzec granicy? Pilnować granicy zachodniego wschodu patrząc w czarną dziurę Białej Rusi? Dać odpór „ostatniej dyktaturze” i otworzyć drzwi dla „pokojowego marszu”? Zobaczyć w nim kobiecą twarz protestu? Przeczytać „Wojna nie ma nic z kobiety”? Usłyszeć w domu, na matczynym materialnym terytorium, wulgarne: „To jest wojna”? Aby zwyciężyć, przestudiować „Sztukę wojny”? Otworzyć miasto? Dać miejsce dla wojny sztuki?

– Tak. Niech to będzie interwencja, okupacja, bitwa, wojna sztuki.

interpretacja historii
interakcja architektury
materia słowa
ironia znaku
społeczna plastyka
archiwum współczesności
naukowa fantazja
techniczna kreatywność
kosmiczna wizja
czysta forma
kolor


Andrei Dureika

AD 2020

Organizer:
Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża”

Link:



   
Group exhibition:
ID: E21.11


Title:

Every Night


Berlin Art Week




Date:
September 16 — 19, 2021

Place:
Haus der Statistik, Berlin, Germany

In frame Berlin Art Week

Curators:
Ambasada Kultury (Anna Chistoserdova & Valentina Kiselyova)

Artists:
Zhanna Gladko, Aleksander Komarov, Marina NaprushkinaSergey Shabohin 
Work:
Video Street Without End, 2018





Sergey Shabohin:
video Street Without End,
2018


Explication:
Valentina Kiselyova & Anna Chistoserdova

From 2004 till 2009 - the founders of the gallery PODZEMKA. From 2009 till 2020 - director and curator of the gallery of contemporary art Ў. From 2021 founders of Ambasada Kultury

For this special program Ambasada Kultury invites 4 Belarusian artists to present videos at windows of HdS house on Otto-Braun str. 74 Berlin.



Werewolf


Video-Loop / 2021
by Aleksander Komarov

In a land of forgotten corners, creepy and mysterious places - abandoned villages where life once thrived, old cemeteries, chapels, abandoned towns and hospitals. Every year they fall into more and more disrepair. They are neither repaired nor demolished. They have come to have similar features, characteristics. Their style has come to be considered "without style", although neoclassical features are still visible - columns, pilasters, mouldings, carved decorations on the façade, a combination of beauty and props. Their appearance repels...



Return Of Lilith. Winter Solstice


Video 04’15” / 2021 
by Zhanna Gladko
Music: Julia Mihaly

The Winter Solstice was celebrated in many cultures as the birthday of the Sun and the beginning of the New Year. It was believed that this day symbolizes the victory of light over darkness, and it was on this night when the miracle happened – the birth of a new Sun. At this time, the border between the world of people and the otherworldly forces almost disappear. The winter solstice marks the beginning of a new cycle.

The video was shot on December 21, 2020 during the artist's residency in NAC / Nida, Lithuania.



Street Without End


Video 5’22” / 2018
by Sergey Shabohin

The video is based on selected frames of the 1972 “Street Without End” film by Belarusfilm Studio. The shooting was carried out in the then under construction city of Novopolotsk, the hometown of the artist. In the USSR, they planned to create a giant industrial center here.For the video selected frames in which the character was present in a deserted city or park, using the montage of the hero "cut". A film about a certain creature/ghost/bubble in a deserted city, near factories and in a park that dissolved into the river. This work is about Soviet utopia, unfulfilled aspirations, urbanism and nature.



Future for everyone


Video 1’35” / 2020
by Marina Naprushkina

… the future will be: unlimited, bright, with joy, success, progressive, creative, for everyone, it will come soon, will be impartial, attentive and caring, for all ages. The future belongs to us, you, me, it is for women, it brings no work, no coercion, no more illnesses, no debts, love. The future exists for the hungry, the poor..


Organizers:
ABA in collaboration with The Belarusian Community RAZAM